Showing posts with label SRE. Show all posts
Showing posts with label SRE. Show all posts

Friday, October 23, 2026

SS. Pii PP. X Indulgentia Plenaria pro Acceptatione Propriae Mortis ex Voluntate Dei (9 Mar. 1904)

 

 SS. Pii PP. X Indulgentia Plenaria pro Acceptatione Propriae Mortis ex Voluntate Dei (9 Mar. 1904)


URBIS ET ORBIS
Plenaria indulgentia in articulo mortis conceditur emittentibus quemdam caritatis actum.
Christifideles iam prope morituros pia Mater Ecclesia numquam praetermisit opportunis pro rei necessitate solari subsidiis. Saluberrimis autem hisce adiumentis recens aliud iam nunc accenseri potest. Nam plerique e clero, iique potissimum, qui curae animarum incumbunt, ut in dies spirituali hominum bono in supremo vitae discrimine provideatur, Sanctissimo Domino Nostro Pio Papae Decimo preces admoverunt, quo Christifidelibus sequentem actum adhuc in vita emittentibus: « Domine Deus meus, iam nunc quodcumque mortis genus prout Tibi placuerit, cum omnibus suis angoribus, poenis ac doloribus de manu tua aequo ac libenti animo suscipio », plenariam indulgentiam in articulo mortis consequendam elargiri dignaretur.
Has vero preces, relatas in Audientia habita die nono Martii anno millesimo nongentesimo quarto ab infrascripto Cardinali Praefecto Sacrae Congregationis Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praepositae, Eadem Sanctitas Sua peramanter excipiens, benigne concessit, ut omnes Christifideles, qui, die ab eisdem eligendo, sacramentali confessione rite expiati sacraque Synaxi refecti, cum vero caritatis in Deum affectu, praedictum actum ediderint, plenariam indulgentiam in ipso mortis articulo lucrari valeant. Praesenti in perpetuum valituro. Contrariis quibuscumque non obstantibus.
Datum Romae ex Secretaria eiusdem Sacrae Congregationis, die nono Martii anno millesimo nongentesimo quarto.
Aloysius Cardinalis TRIPEPI, Praefectus.
Locus Sigilli.
Pro Secretario
Iosephus Maria Canonicus COSELLI, Substitutus.

S. C. Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praeposita a SS. Pio PP. X in forma communi, Decretum Urbis et Orbis, 9 Mar. 1904, in Acta Sanctae Sedis, Vol. XXXVI (1903–1904), p. 637; Enchiridion Indulgentiarum (1952) / Raccolta (1957), n. 638. Cf.

&


Ago gratias Deo per instrumenta ex operibus Albinonii – Adagio Organis et Nervis in G-minore ab Orchestra Camerali Modenensi Executum pro bono rei publicæ (Creative Commons Acknowledgment), cf. "YouClassic"


&


N.B.

Licentia: Nota Publici Dominii Creative Commons 1.0 (Creative Commons Public Domain Mark 1.0)

#PiusX #Indulgentia #Preces #ΧΡ #InFormaCommuni #Acta #Pontifex #Catholica #Gratia #Christus #SanctaSedes #Vaticano #SRE #SPQR #Roma #DeusVult #UrbeEtOrbis #Decretum #Enchiridion #Raccolta #DomineDeusMeus #Albinoni #Adagio #GMinor

Saturday, September 5, 2026

Ὁ Πρωτοσύγκελλος

 



Ὁ Πρωτοσύγκελλος https://allmylinks.com/ProVaticanus
Ὁ Πρωτοσύγκελλος ἐστιν ὑψηλὸν ἐκκλησιαστικὸν ἀξίωμα τῆς Χριστιανικῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἱστορικῶς, ἦν ὁ πρῶτος διοικητικὸς βοηθὸς καὶ γενικὸς βικάριος πατριάρχου ἢ ἐπισκόπου. Καταγωγή: Ἐκ τῆς μοναδικῆς παραδόσεως. Οἱ «συγκέλλοι» (σὺν τῷ κελλίῳ) ἦσαν μοναχοὶ ζῶντες μετὰ τοῦ προλάτου διὰ πνευματικὴν ἐπόπτευσιν. Ὁ ἀρχαιότερος ἀνεδείχθη Πρωτοσύγκελλος. Σχέσεις Ἐξουσίας: Ἐν τῇ ἡνωμένῃ Ῥωμαϊκῇ Αὐτοκρατορίᾳ, ὁ Πρωτοσύγκελλος συνεργάζετο στενῶς μετὰ τοῦ Αὐτοκράτορος, τοῦ Πάπα Ῥώμης (κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος), καὶ τοῦ Πατριάρχου, διευθυνόμενος τὰς ὑποθέσεις τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ κλήρου. Protosyncellus est ecclesiasticum officium excelsum in Imperio Romano Christiano. Historice, primus administrator et vicarius generalis patriarchæ vel episcopi exstitit. Origo: Ex traditione monastica. «Syncelli» erant monachi qui in eadem cella cum prælato habitabant. Senior eorum Protosyncellus appellatus est. Potestas: In Imperio Romano unito, Protosyncellus cum Imperatore, Papa Romæ (per tempora unitatis ecclesiasticæ), et Patriarcha arte cooperatus est, res administrationis et cleri gubernans. Gratias ago tibi Deo per instrumenta de Jove Mauro Camara pro bono rei publicæ, cf. (Creative Commons Acknowledgment), cf. https://www.youtube.com/@Jupisoft #Πρωτοσύγκελλος #SPQR #Byzantine #Orthodoxia #Katholikos #Imperium #Pontifex #Ekklesia #SRE #Patriarchia https://youtu.be/WP0NmOBFeks

Sunday, August 23, 2026

Diptychon Consulare Bœthii 487 A.D. una cum Domino Orthodoxorum Ss. Geronimu Augustinu Gregoriuque

 


Diptychon Consulare Bœthii 487 A.D. una cum Domino Orthodoxorum Ss. Geronimu Augustinu Gregoriuque https://www.zazzle.com/ProVaticanus
Diptychon Bœthii est diptychum eburneum consulare (24 cm × 18 cm × 2 cm), quod ad finem sæculi V A.D. attribuitur et in Museo Sanctæ Iuliæ Brixiæ asservatur. A Cardinali Angelo Maria Querini sæculo XVIII comparatum, ex eius testamento ad Museum Ævi Christiani transiit. Historia Opus a fabris Romanis confectum est ad secundam designationem Narnii Manlii Bœthii in præfecturam urbis Romæ anno CDLXXXVII celebrandam. Consilium operis mere commemorativum erat — huiusmodi diptycha mandabantur ut amicis intimisque donarentur occasione magnorum eventuum, sicut promotionis ad munera publica summi momenti. Primo in Museo Ævi Christiani exhibitum, quod in quibusdam conclavibus suppressi Monasterii Sanctæ Iuliæ ineunte sæculo XIX apertum est, ibi aliquandiu mansit. Museo Sanctæ Iuliæ anno MCMXCVIII aperto, diptychum pars collectionis "Res collectabilium et artes applicatæ" factum est et in vitrinis collectioni Querini dicatis invenitur. Descriptio et Stilus Diptychum consulem in utraque tabula ostendit, in throno sedentem et toga picta indutum — longo, plicato amictu secundum ritum complexum disposito. In utraque effigie, manus eius sinistra sceptrum tenet cum aquila super globum imposita, dum dextera mappam circensis tenet ad ludos a consule editos incipiendos. In utraque tabula, sacci pecuniæ ad pedes eius positi munificentiam eius testantur. In imagine, sinistra tabula consulem stantem habet, dum in dextera tabula in sella curuli sedet. Inscriptio dedicatoria in prima tabula personam commemoratam agnoscit: NARMANLIBOETHIVSVCETINL (NARNIVS MANLIVS BŒTHIVS VIR CLARISSIMVS ET INLVSTRIS). Inscriptio in secunda tabula eventum celebratum commemorat, quod idcirco opus datare permittit: EXPPPVSECCONSORDETPATRIC (EX PRÆFECTO PRÆTORIO PRÆFECTVS VRBI SECVNDO CONSVL ORDINARIVS ET PATRICIVS). Opus signa extremæ decorationis cum cælo ostendit, quod varios altitudinis gradus (sceptra, figuram Bœthii, architecturam in fondo) producere potuit et leve sed uberum aucupium tunicarum creare. Versus Tabulæ (Liturgica Inscriptio) In parte aversa (verso) utriusque tabulæ, picturæ et inscriptiones additæ sunt. Certa datatio harum picturarum (inter quas effigies Sancti Gregorii Magni una cum Augustino et Hieronymo depicta est) annum c. 604 A.D. (quo anno Gregorius I obiit) tamquam terminum post quem statuit. Sub his imaginibus, sūmpta ex usu liturgico, inscriptio cum tabula nominum pontificum orthodoxorum et fidelium sæculo VIII exarata est. Titulus principalis QVOS DEO OFFERIMVS supra nomina Sanctorum Patrum et orationem liturgicam legitur: QVOS DEO OFFERIMVS OFFERIMVS AVGVSTINI GERONIMI GREGORII MEMENTO DNE OMNIVM ORTHODOXORVM PONTIFI CVM ANIME VEL OMNIV XPIANORVM PRECIGVE CIVIS ENOBIS IN MISSARVM SOLLEMNIIS COMMENDA VBI SVNT IDEST . IVNI. . ATTONI PB MASIALIE VVVRICI BERTHVME TATBVRGC VVILCOME VVALDE LNNIS TN... mol PETRI THODORI GARINOTI MAGNIPERE “Ac si meminimus omnium in prioribus de Deo sententiarum, ita cogitemus processisse quidem ex Deo Patre Filium Deum et ex utrisque Spiritum Sanctum; hos, quoniam incorporales sint, minime locis distare. Quoniam vero Pater Deus et Filius Deus et Spiritus Sanctus Deus, Deus vero nullas habet differentias quibus differat ab Deo, a nullo eorum differt.” -S. Boethius, De Trinitate, V. "Tres enim personae sunt quibus credimus, vere aequales: divinae, uniusque substantiae, id est, de Patre Filius, et Spiritus sanctus proprie et vere de Patre Filioque procedit." -S. Geronimus, Epistola XVII, seu Explanatio Fidei ad Cyrillum, §. III. “Si ergo et de Patre et de Filio procedit Spiritus sanctus; cur Filius dixit: De Patre procedit? … quanto magis illic intellegendus est et de ipso procedere Spiritus sanctus, ubi sic ait: De Patre procedit, ut non diceret: ‘De me non procedit’?” -S. Augustinus, De Trinitate XV, XXVII. "Cum enim constet quia Paracletus Spiritus a Patre semper procedat et Filio, cur se Filius recessurum dicit, ut ille veniat, qui a Filio nunquam recedit?"-S. Gregorius Magnus, Dialogorum Libri IV, XXXVIII. Ago tibi gratis Deo per instrumenta de Museo Sanctæ Iuliæ Brixiæ ex Inv. ST 001 et Delbrueck No. 7 atque de Jove Mauro Camara pro bono rei publicæ (Creative Commons Acknowledgment), cf. https://artsandculture.google.com/story/the-boethius-diptych-zentralinstitut-fuer-kunstgeschichte/nwVxkd1586_RLw?hl=en-US & https://www.youtube.com/@Jupisoft

Sunday, August 16, 2026

Te militariter incedere videre volo #SRE #ΧΡ #SPQR #Conclave


Te militariter incedere videre volo #SRE #ΧΡ #SPQR #Conclave

https://www.zazzle.com/te_militariter_incedere_videre_volo_wood_photo_tile-256590483386300554

http://www.zazzle.com/ProVaticanus

Te militariter incedere videre volo. [Praeludium] Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. [Versus] Te incedere videre volo, Sicut Legio Quinta Macedonica in media solis osculati deserto, Labarum candelabris caelestificatum circa Aquilam Sancti Ioannis Verbum super capita electa divinantem, Aut sicut Byzantini diebus festis Trapezuntem, Te incedere videre volo, Sicut funditores Baliares, Qui e spinis suis contorte iaciunt, Ad sonum Signaculorum Legionariorum. [Refrenum] Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. [Pons] Et Radio Vaticana transmittit Cantum Gregorianum, dum Incedentes discalceati, Nudis pedibus super ardentia focula. Et Radio Vaticana transmittit Cantum Gregorianum, dum Incedentes discalceati, Nudis pedibus super ardentia focula. [Refrenum] Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. Et per totum conclave it, Dum incedis, incede. Ago gratias Deo per instrumenta de @karaokeitaliano pro bono rei publicæ (Public Domain & Creative Commons Acknowledgment). https://allmylinks.com/ProVaticanus

#Byzantine #Vaticano #Orthodoxia #Catholica #Imperium #SermoMilitaris #Latine #Latina #Byzantium #ProVaticanus #ProLateranus #Legiones #Roma #Respublica #Themes #Italia #Hispania #Magister https://youtu.be/kPrQsFWUYBg

Tuesday, June 30, 2026

SS. Pius PP. X decrevit formulas Professionis Orthodoxae Fidei et Iurisiurandi Adversus Modernismum

 

SS. Pius PP. X decrevit formulas Professionis Orthodoxae Fidei et Iurisiurandi Adversus Modernismum #PiusX #Vaticano #Pontifex 
  


 SS. Pius PP. X decrevit formulas Professionis Orthodoxæ Fidei et Iurisiurandi Adversus Modernismum (Excerptum de Motu Propio "Sacrorum antistitum" 1 Sept. 1910). 




 #Magisterium #Orthodoxia #Laterano #Roma #Anathema 

Tuesday, June 2, 2026

Votum archiep. Materani de iustificatione apud SS. Œcumenicum Concilium Tridentinium (5 Iul. 1546)

 


Votum archiep. Materani de iustificatione apud SS. Œcumenicum Concilium Tridentinium (5 Iul. 1546) https://allmylinks.com/ProVaticanus
Concilium Tridentinum: Diariorum, Actorum, Epistularum, Tractatuum Nova Collectio, Tomus Quintus, Actorum Pars Altera, Edidit Societas Goerresiana Promovendis Inter Catholicos Germaniae Litterarum Studiis (Friburgi Brisgoviae: B. Herder - Typographus Editor Pontificius, MCMXI), sect. 112. Materanus in generali congregatione die 5. iulii 1546 [de primo statu iustificationis], pp. 287-291. Cf. https://www.google.com/books/edition/Concilium_Tridentinum_Actorum_pars_alter/EpFQAQAAMAAJ?hl=en&gbpv=1&dq=%22nullos+extra+ecclesiam+catholicam+existentes%22+acta&pg=PA287 Gratias ago tibi Deo per instrumenta de @WoodymCMAS et @musicarrangestudio9134 pro bono rei publicæ, cf. (Creative Commons Acknowledgment), cf. https://www.youtube.com/watch?v=AEQjtdFHV0w & https://www.youtube.com/watch?v=uZE-FSQhP6E Ioannes Michael Cardinalis Saracenus (MDXCVIII–MDLXVIII) Ioannes Michael Saracenus (cognomine etiam Sarraceno vel Saracino designatus) fuit insignis Romanae Ecclesiae cardinalis, diplomatista, ac dioecesium administrator, qui aetate Reformationis Catholicae gravissimum in Curia Romana locum obtinuit. Ex archiepiscopo provinciali inter primarios Apostolicae Sedis iurisperitos, iudices, et inquisitores evectus est. Ortus, Iuventus, et Episcopatus (1498–1536) Neapoli die I Decembris anno MDXCVIII ex nobili et perantiqua familia (cui olim Garifalca cognomen fuerat) natus est. Cum autem belli calamitatibus gentis patrimonium ac feuda amissa essent, Ioannes Michael, ad sacra studia intentus, iuris civilis ac canonici scientia mox eminuit, atque primum ut archipresbyter Torellae ecclesiae deservivit. Mense Iunii anno MDXXXI, Clemens Papa VII eum Archiepiscopum Acheruntinum et Materanum elegit; sacra autem eius consecratio die XXIII Martii anno MDXXXVI Romae celebrata est. In Concilio Tridentino Constantia (1546–1549) Saraceni virtus ac firmitas maxime innotuerunt primis Concilii Tridentini actionibus. Cum acres essent contentiones inter Romanum Pontificem et Carolum V Imperatorem, Paulus Papa III decrevit concilium e civitate Tridenti (quae sub imperio erat) Bononiam (in dicionem pontificiam) transferre. Saracenus, licet imperialis subditus esset, summam Romano Pontifici fidem praestitit transferendae synodo acriter favendo. Quo facto, etsi Caesaris offensionem incurrit, summam apud Curiam Romanam auctoritatem sibi comparavit. Urbis Gubernator et Purpura Cardinalitia (1549–1551) Ob haec merita, Paulo Papa III defuncto, Sacrum Collegium Cardinalium anno MDXLIX Saracenum elegit Almae Urbis Romae Gubernatorem ac Administratorem tempore sede vacante. Succedens deinde Iulius Papa III non solum hoc munus confirmavit, sed mense Octobri anno MDLI eum Sanctae Romanae Ecclesiae Vice-Camerarium nominavit, oeconomicis iudicialibusque urbis negotiis praeficiendum. Paucis post diebus, in consistorio diei XX Novembris anno MDLI, cardinalari dignitate evectus est, accepto titulo Sanctae Mariae in Ara Coeli. Doctrinae Auctoritas: Sanctum Officium et Ultima Munera Cardinalis factus, Saracenus inter praecipuos iuris reformandi duces habitus est: Inquisitio Romana: Anno MDLXIII ad Supremam Sacram Congregationem Sancti Officii (Inquisitionem Romanam) ascitus est, ubi causis haeresis ac fidei diu praefuit. Acta Tridentina: Quia concilii initiorum probe conscius erat, ei mandatum est ut universa Concilii Tridentini acta colligeret, recognosceret, atque in formam officialem redigeret. Arbiter Curialis: Ut summus iudex, controversias de possessionibus ac iurisdictione inter antiquos ordines religiosos (praesertim inter Canonicos Regulares Lateranenses et Monachos Casinenses) composuit; praeterea in commissione octo cardinalium sedit ad causam criminalem Cardinalis Caroli Carafa examinandam. Conclavia et Posteritas Saracenus in quinque conclavibus successivis (utrisque anni MDLV, deinde annis MDLIX, MDLXV, et MDLXV–MDLXVI) magni momenti partes egit. In comitiis anni MDLIX, vir sagacissimus, die Nativitatis Domini e conclavi ante ultimam suffragationem discessit, palam dicens suffragium suum non amplius necessarium esse, cum iam securam perspiceret Cardinalis de' Medici (Pii Papae IV) electionem. Mense Octobri anno MDLXVI, ad ordinem Cardinalium Episcoporum promotus, Sedem Suburbicariam Sabinensem accepit. Antequam diem obiret (quod accidit Romae die XX Venice Aprilis anno MDLXVIII), maximum in historia Ecclesiae vestigium reliquit: ipse enim fuit principalis consecrator Michaelis Ghislieri, qui postea Pius Papa V creatus et in sanctorum album adscriptus est. Saraceni ossa Neapolim translata, in gentilitio sepulcro ad Sanctam Mariam a Formello quiescunt. #ExtraEcclesiamNullaSalus #Tridentine #SARACENI #dogma #Votum #Imperium #Magisterium #Baptismum #οἰκουμένη #Orthodoxia #SRE #ΧΡ #SPQR #PaulusIII #PiusIV #Matera #Acerenza https://youtu.be/iw7ZCFIi6Bs


CONCILIUM TRIDENTINUM
Diariorum, Actorum, Epistularum, Tractatuum Nova Collectio
TOMUS QUINTUS: ACTORUM PARS ALTERA
Societas Goerresiana, Friburgi Brisgoviae, MCMXI

112. Materanus in generali congregatione die 5. iulii 1546
[de primo statu iustificationis].

Votum Archiepiscopi Materani (Geronimo Seripando / Giovanni Michele Saraceni)
Text Ref: Conc. 62 f. 352v, or. Conc. 117 f. 13-18; Theiner I, 163-166.

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

‹Quod primum statum, sc. quando ex infideli fit fidelis accedendo ad fidem›.

Primo praesuppono, quod Deus plasmavit hominem illumque posuit in paradiso, ut operaretur in mandatis Dei, quorum finis est vita aeterna, essetque in arbitrio ipsius hominis servare mandata, ut consequatur vitam aeternam, vel non servare, ut consequatur poenam mortis aeternae. Genes. cap. 2 [15-17]: Tulit ergo Dominus hominem et posuit eum in paradiso voluptatis, ut operaretur et custodiret illum, praecepitque ei dicens: «Ex omni ligno paradisi comede, de ligno autem scientiae boni vel mali ne comedas; in quacumque die comederis ex eo, morte morieris». Ioan. [12, 49]: Sed qui misit me Pater, ipse mihi mandatum dedit, quid dicam et quid loquar, [50] et novi, quod mandatum eius vita aeterna est. Apostolus ad Rom. [6, 22]: Nunc autem liberati a peccato, servi vero facti Deo, habetis fructum vestrum ad sanctificationem, finem vero vitam aeternam.

Secundum praesuppositum, quod Deus post casum humanae naturae, quae de per se non poterat se erigere, donavit nobis Dominum nostrum Iesum Christum, ex cuius doctrina, fide et meritis haberemus remissionem peccatorum, si illa ex nostro libero arbitrio acceptaremus, quibus mediis homo erigitur et elevatur, ut sanetur. Act. 3 [30]: Deus patrum nostrorum suscitavit Iesum, quem vos interemistis suspendentes in ligno. [31] Hunc principem et salvatorem Deus exaltavit dextera sua ad dandam poenitentiam Israel et remissionem peccatorum. Ioan. cap. 3 [16]: Sic enim Deus dilexit mundum, ut Filium suum unigenitum daret, ut omnis qui credit in eum, non pereat, sed habeat vitam aeternam. [18] Qui credit in eum, non iudicatur, qui autem non credit, iam iudicatus est, quia non credit in nomine unigeniti Filii Dei. Ioan. cap. 14 [15]: Diligitis me? Mandata mea servate. [21] Qui habet mandata mea et servat ea, ille est qui diligit me; qui autem diligit me, diligetur a Patre meo, et ego diligam eum et manifestabo ei meipsum. [23] Si quis diligit me, sermonem meum servabit, et Pater meus diliget eum, et ad eum veniemus et mansionem apud eum faciemus. [24] Qui non diligit me, sermonem meum non servat. [Ioan. 8, 51]: Amen, amen dico vobis, si quis sermonem meum servaverit, mortem non videbit in aeternum.

Quomodo infidelis progreditur ad iustificationem, dicit Clemens Papa I in epistola 3. ad Iacobum fratrem Domini: Haec enim via est vitam volentibus ingredi et summum iter bonorum operum pergentibus ad civitatem salutis. Si quis sane audiens sermonem veri prophetae velit recipere aut nolit amplecti onus eius, id est mandata vitae, habet in sua potestate; liberi enim sumus arbitrii. Nam si hoc esset, ut audientes ea iam non haberent potestatem aliud facere quam audierant: vis erat quaedam naturae, per quam liberum non esset ad aliam migrare sententiam. Aut si rursus ex audientibus nullus omnino reciperet: et hoc naturae vis erat, quae unum aliquid fieri cogeret et alteri parti non daret locum. Nunc autem quia liberum est animo, in quam partem velit declinare iudicium suum et quam probaverit eligere viam; constat evidenter inesse hominibus arbitrii libertatem. Igitur priusquam audiat quis, quod ei expedit, certum est quia ignorat, et ignorans vult et desiderat quod non expedit agere, propter quod per hoc non iudicatur.

Cum vero audierit causas erroris sui et rationem veritatis acceperit, tunc si permanerit in his erroribus, quibus dudum fuerat praeventus: recte iam vocabitur ad iudicium daturus poenas, quia vitae huius spatium, quod ad bene vivendum accepit, in ludibriis consumpserit errorum. Qui vero audiens haec libenter accipit et gratulatur, bonorum sibi doctrinam fuisse delatam, requirat intentius et discere non desinat, usquequo cognoscat, si vere est aliud saeculum, in quo bonis praemia praeparata sint, et cum certus de hoc fuerit, gratias agat Deo, quod sibi veritatis lumen ostenderit. Ac de cetero dirigat actus suos in omnibus operibus bonis, quorum sibi in futuro mercedem certus est praeparatam, demirans et stupens celerorum hominum errores et quod ante oculos positam veritatem nemo videat; ipse tamen gaudens super divitiis sapientiae, quas invenit, satiabitur his perfruatur et exercitio bonorum operum delectetur, festinans ad saeculum futurum mundo corde et pura conscientia pervenire, ubi etiam videre Deum regem omnium possit.

Quod poterit exemplificari in Zachaeo, Luc. cap. 19. Zachaeus enim erat infidelis, princeps publicanorum et sic peccatorum, et ipse dives, quibus difficile est intrare in regnum Dei. Illuminatus a gratia praeveniente, quae est lux, quae illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum, Ioan. 1 [9], acceptando gratiam praevenientem desiderabat videre Iesum, quis esset, et non poterat, quia pusillus statura et peccator erat; adiuvante illum gratia Dei praecurrens cum illo desiderio ascendit in arborem sycomorum, ut videret eum. Ascendit enim infidelis adiutus ista gratia Dei in elevationem mentis, contemplans bonitatem Dei, misericordiam et merita Christi; quem infidelem aspiciens Deus, confortans illum ad pugnam pro sua iustitia futura, vocat eum dicens: Zachace peccator [infidelis], quia volo manere tecum in domo tua; infidelis ille cognoscens hanc gratiam, ex suo libero arbitrio, prout Zachaeus fecit, acceptando hanc vocationem et promissionem de promissione Domini de morando in sua domo et in sua anima, statim sine aliqua contradictione et repugnatione festinans et gaudens excepit illum vidensque benignitatem suam ministrat, hospitatur et servit Altissimo, gratiaque ipsa Domini, quae iam praevenerat illum a principio et coadiuvata est illum ad acceptandum Dominum in domo sua, sequitur illum, semper perficiendo, compungitque eum; habens oculum ad benignitatem Domini, detestando malam vitam et bona sua omnia et divitias, in se reversus, poenitens se de peccatis commissis, recordatus dicti Dominici: Quod uni ex minimis meis fecistis, mihi fecistis, et eleemosynis redim[ens] peccata sua ait infidelis, sicut Zachaeus stans dicit: Ecce Domine dimidium bonorum meorum do pauperibus — ecce opera caritatis et dilectionis Dei, et postea opera poenitentiae — et si quid fraudavero, reddo quadruplum. Ex quibus colligitur gratia praeveniens, coadiuvans et subsequens in fidem, liberum arbitrium ipsius infidelis illuminati non reluctantis, sed prompte acceptantis gratiam Dei, causata ex operibus virtutis, dando eleemosynam pauperibus, ibi: Ecce dimidium bonorum meorum etc.

Nec non apparet de poenitentia ipsius, cum dicat, quod de his quae defraudavit vult reddere quadruplum; apparet se detestasse et confessum fuisse suo ore proprio peccatum, cum dixerit, quia fraudavit, — et satisfactionem peccatorum, cum dicat se redditurum non solum tantundem, quod fraudavit, sed quadruplum. Dixit enim: Reddo quadruplum. Non remanet nunc aliud, nisi quod baptizetur, prout dixit Petrus in dicto cap. 2 [38] Act. Poenitentiam, inquit, agite et baptizetur unusquisque vestrum in nomine Iesu Christi in remissionem peccatorum vestrorum, et accipietis donum Spiritus Sancti. Quibus omnibus peractis tunc et audiat vocem Domini dicentem, illum esse iustificatum per haec verba: Quia hodie salus domui huic facta est eo quod et ipse filius sit Abrahae, — qui credidit et reputatum est ad iustitiam, et sic factum iustum. Et hoc quoad progressum iustificationis.

Ex quibus clare apparet, merita Christi salvatoris nostri applicari per fidem cum baptismo iuxta doctrinam Petri allegatam, et quod Deus dat illi gratiam praevenientem, coadiuvantem et subsequentem, et quod ex parte hominis requiritur, quod per liberum arbitrium non resistatur illuminationi et non resistatur gratiae Dei, sed cooperetur cum illa usque in finem, et quod ipsa iustificatio sit facere de infideli fidelem, de iniusto iustum. Et quod fides sit principium et radix iustificationis, quae de per se sola non sufficit ad iustificationem, sed informata ex operibus bonis iuxta doctrinam Iacobi in cap. 2 [17] suae canonicae, quoniam fides sine operibus mortua est, et ibi [21]: Abraham pater noster nonne ex operibus iustificatus est, offerens Isaac filium suum super altare? [22] Vides quoniam fides cooperatur operibus illius et ex operibus fides consummata est, et impleta est scriptura dicens: Credidit Abraham Deo, et reputatum est illi ad iustitiam, et amicus Dei appellatus est. [24] Videtis quoniam ex operibus iustificatur homo et non ex fide tantum etc. Et ibi in dicta canonica per multa media probat, opera bona esse meritoria et necessaria ad iustificationem infidelis, quod probatur ex dicto Domini, Matthaei cap. 19 [29]: Et omnis qui reliquit domum vel fratres aut sorores aut patrem aut uxorem aut filios aut agros propter nomen meum, centuplum accipiet et vitam aeternam possidebit. Et multa possent ad haec cumulari dicta sacrae scripturae, sed tantum adducam determinationes conciliorum ad hoc facientes. Concilium Arausicanum 2, cap. 18: Debetur merces bonis operibus si fiant. Conc. Constantinop. 6.: Cum ergo omnium scripturarum sanctarum paginae instrumentis bonorum operum refertae sint, et in sanctarum scripturarum campis possint inveniri arma, quibus vitia comprimantur et virtutes nutriantur, libuit nobis enumerare; qua enumeratione facta bonorum operum concilium dicit haec verba, videlicet: Ecce haec sunt instrumenta artis spiritualis, quae cum fuerint a nobis die noctuque incessabiliter adimpleta, in hoc praesenti saeculo tranquillam faciunt ducere vitam, et in diem iudicii reconsignata illa merces nobis a Domino recompensabiliter retribuetur, quam ipse promisit dicens: Quod oculus non vidit nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit, quae praeparavit Deus his qui diligunt cum. Concilium Remense de fidei ratione, ut unusquisque iuxta intellectum suae capacitatis Domino largiente disceret et intelligeret atque operibus plene observaret. Concilium generale magnum sub Innoc. III dicit, Christum Dominum nostrum venturum in fine saeculi iudicare vivos et mortuos, et redditurum singulis secundum opera sua tam reprobis quam electis, qui omnes cum suis propriis corporibus resurgent, quae nunc gestant, ut recipiant secundum merita sua, sive bona fuerint sive mala, illi cum diabolo poenam perpetuam, et isti cum Christo gloriam sempiternam. Concilium Florentinum de unione Armenorum dicit: Firmiter credit, profitetur et praedicat, nullos extra ecclesiam catholicam existentes, non solum paganos, sed nec Iudaeos aut haereticos atque schismaticos aeternae vitae fieri posse participes, sed in ignem aeternum ituros, qui paratus est diabolo et angelis eius, nisi ante finem vitae eidem fuerint aggregati, tantumque valere ecclesiastici corporis unitatem, ut solis in ea manentibus (ad salutem) ecclesiastica sacramenta proficiant, et ieiunia, eleemosynae ac cetera pietatis officia et exercitia militiae Christianae praemia aeterna parturiant.

Ad obiecta per concilium Milevitanum, Carthaginense, Africanum et Arausicanum 2., quod iustificatio debet tribui gratiae Dei et non operibus nostris: Licet potuissem dicere: Quod commune est, meum est, L. Servi election. § 1; L. In re communi. de servit. urb. praedio; attamen dico illud, quod Coelestinus Papa ait in sua epistola ad episcopos Galliae: Tanta enim erga omnes homines est bonitas Dei, ut nostra velit esse merita, quae sunt ipsius dona, et pro his, quae largitus est, aeterna praemia sit donaturus. Agit quippe in nobis, ut quod vult, et velimus et agamus, nec otiosa in nobis esse patitur, quae exercenda, non negligenda, donavit, ut et nos cooperatores simus gratiae Dei. Concilium Arausicanum secundum in capite finali haec verba dicit: Hoc etiam secundum fidem catholicam credimus, quod accepta per baptismum gratia omnes baptizati, Christo auxiliante et cooperante, quae ad salutem pertinent, possint et debeant, si fideliter laborare voluerint, adimplere. August. in Ps. 145: Fratres au forte erravi, quia dixi, rem nostram futurum Deum? Quid si dicerem, haereditatem nostram futurum Deum? Spes mea es tu, portio mea in terra viventium; tu eris portio, eris tu possessio mea, et possidebis me, possessio Dei eris et possessio tua erit Deus, tu eris possessio eius, ut colaris ab eo, et ipse erit possessio tua, ut colas eum. Nam et tu colis Deum et coleris a Deo; colit te ergo Deus, ut sis fructuosus, [quod et colis Deum, ut sis fructuosus]. Tibi bonum est, quod te colit Deus, bonum est tibi, quod tu colis Deum. Ex quibus potest dici, quod licet bona opera sint nobis a Deo donata et sic sunt Dei, tamen sunt nostra, quia nos fideliter, prout nobis sunt donata, illa exercemus et sic fideliter exercendo et in illis ambulando habemus meritum ex promissione, quam nobis fecit Deus.

Patet hoc per exempla. Delegatus ad universitatem causarum nihil proprium iurisdictionis habet, L. 1 § final. de officio eius, cui mandata est iurisdictio, quae inhaeret personae illius delegantis; sed tamen exercitium illius iurisdictionis delegatae est ipsius delegati, ita quod ex illa bona exercitatione delegatus habet et honorem et meritum. In naturalibus: arbor non potest sine virtute solis producere fructus, et tamen Dominus, Matth. cap. 7 [17] ait: Arbor bona bonos fructus facit, arbor mala malos fructus facit, et sic attribuit ipsi arbori productionem fructuum bonorum vel malorum, idemque Dominus, Ioan. cap. 15 [1] ait, Deum Patrem esse agricolam, ipsum Christum esse vitem nosque palmites vitis, et dicit [5]: Ego sum vitis et vos palmites; qui manet in me et ego in eo, hic — sc. palmes — fert fructum multum. [2] Omnem palmitem in me non ferentem fructum tollet eum, et omnem, qui fert fructum, purgabit eum, ut fructum plus afferat. Et attribuit fructus palmiti, non autem ipsi viti, sine qua palmes non potest fructum producere. Etiam ex experimento apparet. Nam si inseritur palmes uvae nigrae viti uvae albae, fructus illius palmitis provenientis a vite uvae albae sunt fructus uvae nigrae et non albae, prout vitis producebat prius fructus albos. Ex quibus dico, quod licet opera nostra bona sint ex gratia Dei, sunt et possunt dici nostra ex ipsa exercitatione facta cum fide et caritate Dei, et habent nobis producere merita vitae aeternae ex promissione Dei et merito Christi.

Dicunt aliqui, quod attribuendo opera bona nobis, extenuatur gloria Christi. Dico cum Basilio Magno in summa sua moralium cap. 4., quod sicut qui transgreditur mandata Domini, afflicit ignominia Dominum, quia videtur contemnere praecepta eius, ita qui operatur voluntatem et mandata ipsius, honorat et glorificat Deum — Ioannis dicentis: Ego te glorificavi in terra, opus perfeci, quod dedisti mihi ut facerem»; Matthaei [5, 16]: Sic luceat lux vestra coram hominibus, ut videant vestra opera bona et glorificent patrem vestrum, qui in coelis est; et Apostoli ad Philipp.: Ut sitis sinceri et inoffensi ad diem Christi, pleni fructibus iustitiae, qui sunt per Iesum Christum in gloriam et laudem Dei.

Et haec quoad primum statum infidelis venientis ad iustificationem. Omnia tamen submitto et me iudicio sacrosanctae huius synodi et maxime D.re meor.um et R.mor.um meorum et D.ror.um theologorum.

Critical Variant Notes & Marginalia (Apparatus Criticus)

• Om. C. 117 — Quod primum statum, sc. quando ex infideli fit fidelis accedendo ad fidem.
• In margine eadem manu, om. C. 117: Illuminatio quae est gratia praeveniens.
• Migne cur. — Migne postu.
• In marg. Acceptatio vocationis, Mandata Dei, Vides, etc.
• Herschinus / Hinschius Decretales pseudo-Isid. variants noted for text corroboration.
• C. 117 adds pro ut Luc. 19, 5 descende.
• Textual reconstruction mirrors the critical edition of the Gorresgesellschaft (Tomus V).